Przy zakupie należy zwrócić uwagę na dwa główne wskaźniki:
- Nasiąkliwość powierzchniowa (W): Określa, jak bardzo farba chłonie wodę. Im niższy parametr, tym lepsza ochrona muru przed deszczem i mrozem. Według normy PN-EN 1062-1, klasa W3 oznacza niską nasiąkliwość (poniżej
$0,1 \text{ kg}/(m^2 \cdot h^{0,5})$ ), co jest kluczowe dla trwałej ochrony elewacji - Paroprzepuszczalność (S_d): Określa opór dyfuzyjny. Im niższa wartość S_d, tym łatwiej para wodna ucieka z wnętrza ścian na zewnątrz. Za produkt paroprzepuszczalny uznaje się ten o S_d < 0,14 m.
To najpopularniejszy wybór. Ich spoiwem są żywice akrylowe.
Zalety: Wysoka odporność na uszkodzenia mechaniczne i elastyczność. Szeroka paleta kolorów. Niska nasiąkliwość.
Wady: Niska paroprzepuszczalność. Nie nadają się na tynki mineralne (wapienne) oraz na wełnę mineralną.
Zastosowanie: Stare elewacje betonowe, tynki cementowo-wapienne, systemy ociepleń na styropianie.
Wchodzą w reakcję chemiczną z podłożem, co tworzy trwałe wiązanie (tzw. krzemianowanie).
Zalety: Bardzo wysoka paroprzepuszczalność. Odporność na rozwój alg, grzybów i mchów dzięki odczynowi zasadowemu (pH ok. 11).
Wady: Trudna aplikacja (wymagają doświadczenia). Ograniczona paleta barw. Ze względu na wysokie pH (ok. 11), farby te wymagają szczególnej ostrożności: stosowania okularów ochronnych oraz zabezpieczenia powierzchni szklanych i metalowych, które mogą zostać nieodwracalnie uszkodzone.
Zastosowanie: Tynki mineralne, renowacja zabytków, ocieplenia na wełnie mineralnej.
Łączą cechy farb akrylowych i silikatowych.
Zalety: Efekt samoczyszczenia – woda deszczowa spływa po elewacji, zabierając kurz (hydrofobowość). Za ten efekt odpowiada niska energia powierzchniowa powłoki. Dzięki niej cząsteczki brudu nie wiążą się z podłożem, co sprawia, że elewacja zachowuje estetykę przez wiele lat bez konieczności mycia ciśnieniowego. Dobra paroprzepuszczalność. Wysoka odporność na promieniowanie UV.
Wady: Wyższa cena w porównaniu do wersji akrylowych.
Zastosowanie: Budynki przy ruchliwych drogach, w miastach i blisko lasów.
Niewłaściwe połączenie farby z tynkiem może skutkować brakiem przyczepności lub łuszczeniem się powłoki. Najważniejszą zasadą jest zachowanie spójności chemicznej spoiw.
| Rodzaj tynku | Zalecana farba | Uwagi techniczne |
| Mineralny / Cementowy | Silikatowa, Silikonowa, Akrylowa | Tynki mineralne wymagają min. 3-4 tygodni sezonowania przed malowaniem akrylem. |
| Silikatowy | Silikatowa, Silikonowa | Nigdy nie nakładaj farby akrylowej na tynk silikatowy (odparzy się). |
| Akrylowy | Akrylowa, Silikonowa | Farba silikatowa nie połączy się chemicznie z tynkiem akrylowym. |
| Silikonowy | Silikonowa | Na tynk silikonowy należy kłaść wyłącznie farbę silikonową. |
Zasada dyfuzji: Farba musi mieć taką samą lub wyższą paroprzepuszczalność niż tynk pod nią. Nigdy na odwrót.
Przygotowanie podłoża: Każde podłoże musi być zagruntowane preparatem dedykowanym pod konkretny rodzaj farby (np. grunt silikatowy pod farbę silikatową).
Renowacja: Jeśli malujesz starą elewację, musisz wiedzieć, czym była malowana wcześniej. Farby wodne (akrylowe) nie trzymają się dobrze starych powłok krzemianowych bez specjalnego przygotowania.
Przed zakupem sprawdź, jaki tynk znajduje się na Twoim domu. Jeśli nie masz pewności, najbezpieczniejszym wyborem jest farba silikonowa, która wykazuje najlepszą przyczepność do większości podłoży, o ile zostaną one odpowiednio oczyszczone i zagruntowane.
Komentarze
Prześlij komentarz